Na dzień Walentego „Szał uniesień”

            Z myślą o tym pięknym dniu zakochanych, pomyślałam o zdrowej odskoczni  w kierunku sztuk pięknych.   Miłość to najpiękniejsza ze sztuk, bo to nasz skarb życia. Każdy jej szuka i zanim ziści się jego marzenie tej drugiej połówki, czasem trzeba długo szukać, albo czekać - jak kto woli. 

    

             

         Zazwyczaj sama się pojawia, jak to przysłowiowe porażenie piorunem, albo rodzi się nieśmiało, niewinnie i nieoczekiwanie. I każda ma swój początek pełen uniesień, emocji i radosnego oczekiwania spotkania. Może być tak intensywna, tak bogata jak ta z Pieśni nad Pieśniami, która wyraża piękno i adoracje, tęsknotę i poszukiwanie się wzajemne wszędzie, aż do chorobliwej tęsknoty, która staje się w swej intensywności najstraszliwszym cierpień , umieraniem z miłości. I gdy jest szczęśliwa  wtedy jest budująca, owocna , ożywiająca i wznosząca nas do nieba już na ziemi. Niestety w swej mocy bywa też niszcząca jak ciężka choroba.  Taką mocą zarówno budującą jak i niszczącą stała się nieodwzajemniona miłość Władysława  Podkowińskiego do Ewy Kotarbińskiej, której upust dał w swoim malarskim „Szale” nieokiełznanej  namiętności. Obraz jest aktem przedstawiającym nagą, rudowłosą kobietę, siedzącą na oszalałym karym koniu stającym dęba. Jego rozwarty pysk, odsłonięta zębina oraz tocząca się z niego piana, ukazuje jego dzikość jakby nieujarzmionej naturalnej, choć szaleńczej siły. Kobieta dosiada je na oklep, obejmuje za szyję, ma zamknięte oczy, jej  rozwiane włosy splatają się z końską grzywą. Płótno ma ponad trzy metry wysokości, co oznacza,że postacie są naturalnej wielkości. Jednak żaden opis nie jest w stanie oddać prawdziwego emocjonalnego doznania tego dzieła, dopóki sami go na własne oczy nie "dotkniemy". Tym bardziej, iż napięcia dodają ślady ostrza, którym autor pociął płótno w swoim emocjonalnym szale. Trudno powiedzieć czy było to wyrazem zawodu artysty, że nikt go nie kupił -pomimo niezwykłej popularności w czasie ekspozycji, czy po prostu chciał go zniszczyć, by zakończyć swoje męki nieukojonej duszy i ciała. Poeta warszawki Wiktor Gomulicki zapisał jego zwierzenia, według których zniszczenie obrazu było chwilą piekielną: rozdzierane płótno kojarzyło mu się z krzykiem, a widok rusztowania z kośćmi. Żalił się też w słowach: ...zrobiłem ofiarę z rzeczy, która w danej chwili była mi najdroższa. I gdybym przynajmniej był pewien, że ofiara ma nie będzie daremna, że postępek zostanie zrozumiany i doceniony. https://pl.wikipedia.org/wiki/Szał_uniesień  

          Szczęśliwie zakochanym polecam wybrać sie do Muzeum Narodowego w Krakowie, gdzie znajduje się obraz, by docenić nie tylko kunszt malarski, ale również swoje szczęście wzajemnej miłości, tej której los pozwolił się nasycić sobą. A może tez  Ci, których miłość spowszechniała, przez ta historie na nowo odnajdą pragnienie kochania, namiętność i szaleństwo uniesień bez których życie jest nazbyt materialne. Wszystkim życzę w dniu św. Walentego: szczęśliwych spotkań z drugim człowiekiem.  I  jeszcze bardziej szczęśliwszych w tej wyjątkowej relacji, która jest szałem dwóch odmiennych planet; jak słońce i księżyc, które ze sobą współgrają w harmonii wszechświata.    

Znalazłam coś ekstra na wesoło Pieśń nad Pieśniami dla rożnych love story