"Ojcze nasz" cz.4. c.d. część pochwalna Boga

Kontynuacja do str.  Ojcze Nasz cz.3-4

Tyś siłą sił wszelkich, pięknością wszelkiej piękności,                                                                             

Rozumem nieskończonym, dobrocią wszelkiej dobroci.                                                                      

Jesteś duszy, serca, natury mojej wiecznym dopełnieniem.                                                                  

Dlatego wyciśnij na mnie Twojej woli i mądrości znamię,                                                                           

Bym mógł powtarzać: Jako Ty chcesz najmądrzejszy i najlepszy Panie                                      Niech się Twoja wola moją stanie!                                                                                                                 

  Ty chcieć możesz tylko mego szczęścia, Panie,                                                                                             

  Przez doskonalenie się aż na Twoją miarę.                                                                                                                     

Niech się mi więc stanie według słowa Twego,                                                                                             

 Bo składam Ci całopalną z mego ja ofiarę. 

Niech ogień Twojej mocy wszystko we mnie zmieni, a przeze mnie z Tobą wszystko na niebie i ziemi.[1]

    Autor wychwala Boga w Jego przymiotach. „Tyś siłą sił wszelkich, określa  Wszechmoc Boga, jest ona przymiotem Bożego życia i jest cechą wyróżniającą prawdziwego Boga od Bogów pogańskich. Wszechmoc Boża objawia się w różnych Jego działaniach, które u ludzi są nie możliwe, ale nie u Boga (Por. Mt 19, 6). I nie dotyczy jedynie zawieszenia prawa natury, ale również działań zbawczych. Na szczególną uwagę zasługuje tutaj  pochwała    Bożej Wszechwiedzy, którą określa  „rozumem nieskończonym”. Jest to orzeczenie Soboru Watykańskiego I, który mówi:  Jest jeden Bóg prawdziwy […], nieskończony pod względem rozumu (intelectu)[…][2]

   Ciekawe ujęcie zawiera   pochwała  Boga, którego Autor nazywa „pięknością wszelkiej piękności” i  „dobrocią wszelkiej dobroci”.  Co do dobroci  , jak już wcześniej zostało wskazane, to przynależy do przymiotów  prozopoicznych Boga, tj. cech życia osobowego,  które Cz. Bartnik  umiejscawia w jednej linii z Wolą i Wszechmiłością Boga.[3]  Cecha ta, jest często przytaczana w teologii. Zaś  co do piękna Boga, to ten przymiot Bożej natury bywa rzadko przytaczany.  Moim zdaniem, jest to osobliwy zabieg poetycki ks. Potaczały, dokonany w oparciu o Jego wcześniejszą wiedzę, dotyczącą zagadnienia doskonałości Boga. Być może, została ona wypracowana na gruncie filozofii nowożytnej, która dokonała podziału  na doskonałość  ontologiczną, moralną i estetyczną.[4]  I w ramach tej ostatniej, możemy mówić o pięknie Boga.   

 Kolejny wers „ Jesteś   duszy, serca, natury mojej wiecznym dopełnieniem”, odsłania nam prawdę o człowieku, którego ostatecznym dopełnieniem jest życie  wieczne z Bogiem, ponieważ On jest pełnią doskonałości. Prawda ta, została wyrażona na soborze Watykańskim I . Znajdziemy ją również w Katechizmie Kościoła Katolickiego, który potwierdza naukę soborową  tymi słowami: „Bóg jest pełnią Bytu i wszelkiej doskonałości. Podczas gdy wszystkie stworzenia otrzymały od Niego to wszystko, czym są i co posiadają, On sam jest swoim bytem i z siebie samego jest tym wszystkim, czym jest.” (KKK 213).   Potwierdzenie  tego wiecznego dopełnienia człowieka w życiu Boga, możemy znaleźć w słowach św. Pawła Apostoła: „Po części bowiem tylko poznajemy, 
po części prorokujemy. 
  Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe, 
zniknie to, co jest tylko częściowe.” ( 1 Kor 13, 10).  

„Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; 
  wtedy zaś [zobaczymy] twarzą w twarz: 
  Teraz poznaję po części,  wtedy zaś poznam tak, jak i zostałem poznany.”( 1Kor, 13,12).

    W dalszych zwrotkach modlitwy, dostrzec możemy implikacje ewangeliczne dotyczące  całkowitego poddania się woli Boga. Najpierw, na wzór Chrystusa: „Niech się Twoja wola moją stanie!”  A, następnie według słów Matki Bożej :  „Niech się mi więc stanie według słowa Twego”.  Dzięki temu zestawieniu, możemy wnioskować, iż posługa kapłańska ks. Michała, wyrażona w oddaniu siebie, by służyć Bogu i ludziom,  ugruntowana jest na tych dwóch  typach postaw: Chrystusa i Maryi.

Kolejny wers , wyraża postawę pełnego oddania się Bogu poprzez ofiarę : „Bo składam Ci całopalną z mego ja ofiarę. Niech ogień Twojej mocy wszystko we mnie zmieni, a przeze mnie z Tobą wszystko na niebie i ziemi”.  Znamienne jest tutaj słowo „z mego ja..”, które jeszcze dobitniej, wskazuje na rangę oddania siebie do dyspozycji Boga i gotowości do pełnej przemiany swojej osoby, dzięki działaniu „ognia Jego mocy”, którym   (jak wcześniej wykazane zostało w komentarzu) jest Boża Miłość.  Ta, zaś jest prawem królestwa Bożego, dzięki któremu, możemy przemieniać nie tylko siebie, ale również innych  ludzi, naszą ziemską wspólnotę, której ostatecznym celem jest „mieszkanie w niebie”.

[s.24-26 n.]

---

[1] M3, s.3,  akapit:1, w. 13-24.  

[2] Cyt. za: SZCZUREK J.D., Trójjedyny, s. 254. W Breviarium Fidei z 1987, nowe tłumaczenie nie  podaje  „nieskończony pod względem rozumu” , ale „ nieskończony pod względem umysłu”. Ks. Michał czytał teksty w oryginale, stąd wnioskować można, że źródłem  tutaj,   może być Enchiridion Symbolorum  H. Dezingera. 

[3] Odsyłam tutaj do wcześniejszych rozważań w niniejszej  pracy:  s. 11, przypis 22.

[4]   Zob.  SZCZUREK J.D., Trójjedyny, s. 233, przypis 30.